۳ غلط رایجی که همه والدین در پرورش فرزندان خویشتن مرتکب می شوند

admin دسته‌بندی نشده

اشتباهات رایجی حیات دارند که اغلب والدین بدون اینکه بدانند داخل راهنمایی فرزندان خود مرتکب آنها می شوند. این اشتباهات نقش مهمی تو لباس گیری شخصیت کودکان دارند و شاید امکانِ داشتن آینده ای خوب را از آنها بگیرند. البته می توانیم با درس گرفتن از اشتباهات کسانی که مرتکب آنها شده اند، بنیان ساز پرورش بچه هایی باشیم که حساسیت بهتر و کم قیمت تری از واقعیت های زندگی پیدا می کنند. درون دنباله با ما همراه باشید تا با جزئیات سه اشتباه رایجی که والدین داخل وابستگی با فرزندان شان مرتکب می شوند و راهکارهایی برای برطرف کردن آنها آشنا شوید.

حتما بخوانید:مقابله با تبعیض بین فرزندان با ۶ راهکار مفید۵۰ عبارتی که باید قدیم به فرزندان خویشتن بگوییداشتباهات والدین که باعث لوس شدن و پرخاشگری در کودکان می شود ۱. والدین همه چیز را برای بچه ها مهیا می کنند و از آنها هیچ انتظاری ندارند

به نظرتان چه تعدادی از والدین خاطر می کنند بچه های شان را لوس وعده آورده اند؟ اگر اندکی صادقانه و بی تعارف صحبت کنیم مطمئنا تعداد شایان توجهی از پدر و مادرها چنین عملی خواهند داشت. مثلا براساس نظرسنجی های انجام شده داخل میان والدین آمریکایی، چیزی حدود دوسوم آنها چنین احساسی به کودکان شان داشتند.

مسئله اینجا است که در بیشتر ساختمانی های ما روال معمول بوسیله این صورت است که بزرگ ترها کار می کنند و تقریبا تمام بارِ تهیهٔ مایحتاج یومیه بوسیله دوش آنها است؛ درون سوی دیگر بچه ها فقط مصرف کننده اند. نتیجهٔ این روال چیست؟ کودکانی خودبین و بی ملاحظه؛ متشابه اینکه دختر نوجوانی در جواب به التماس مادرش برای دستیار به او تو تدارک شام، بگوید: «آماده کردن شام وظیفهٔ والده بناء است.»

راهکارها

اگر شما بی قراری با چنین جواب هایی مواجه می شوید، نومید نباشید! امکان تحول این رویه وجود دارد. یکی از راهکارهای مناسب این است که از همان سنین پایین وظایفی بخاطر خردسال ها درنظر بگیریم؛ البته وظایفی که زیبنده با سن موجودی باشد. صبر نیست به ازای کاری که می کنند، دستمزد بگیرند؛ شعار این است که معاون حال دیگر افراد خانواده باشند. به این صورت، بچه ها یاد می گیرند که باید به فکر دیگران هم باشند. بزرگ زیرفون که بشوند، این شیوه به خارج از خانه هم کشیده می شود: برای عمر انسان کوچه وبازار هم عظمت قائل می شوند و دیگر فقط به پندار خودشان نخواهند بود.

بچه ها باید آگاه شوند که در پیشبرد اهداف خانواده نقش دارند. آنها باید عاطفه کنند که کمک هایشان اثربخش است.

مذاکره دیگری که اینجا مطرح می شود پول توجیبی است. سه قوطی یا ظرف قلک مثل جداگانه بخاطر کودک درنظر بگیرید: یکی از آنها برای پس انداز، یکی برای خرج کردن، و آخری برای بخشش به سایرین باشد. به این رخ می توانیم از همان عهد کودکی، کودک هایی سخاوتمند بار بیاوریم. به بچه ها کمک کنید کار خیّرانه ای معین کنند که واقعا برای پایگاه اهمیت داشته باشد. فرضا اگر خویش شان وضعیت مالی مناسبی ندارد، می توانند گاه به گاه به او دستیار کنند خواه ادوات بازی یا سوغات ای برایش بخرند. ۲. والدین فقط شناخت صغیر ها هستند و در علامت دادن اقدام مقتدرانه شکست دارند

بیشتر والدین چندان تمایلی به علامت دادن شاداب گیری در قبال صغیر ها ندارند. آنان ترجیح می دهند با خردسال ها رفتاری دوستانه داشته باشند و با آنها مهربان باشند و رویکرد مقتدرانه را نمی پسندند. «نه گفتن» به طفل ها بخاطر آنان دشوار است و چنانچه بخواهند گاهی طفل را مجاب کنند که از آنها دست افزار شنوی داشته باشند، به شاق برمی خورند.

تو سوی مقابل، والدینی صبر می گیرند که درک بهتری از هدایت کودک پیدا کرده اند. آنها به خوبی می دانند که مشت ناچیز تا زمانی که بچه ها به جایی برسند، صاحب اختیار هستند. خردسال ها اندوه ملزم هستند از آنها حرف شنوی داشته باشند و به آن ها احترام بگذارند. انواع رفتارهای والدین در خانه

بیشتر از نیم قرن صرف مطالعه و تحقیق دربارۀ اقدام والدین در قبال کودکان و تربیت آنها شده است. براساس این مطالعات، رفتار والدین تو خانه به سه گانه دسته شاخه شده است: الف. اقدام مستبدانه

شاخصه های این رفتار عبارت اند از: هرچه والدین می گویند بی چون وچرا باید پذیرفته شود؛ والدین محبت چندانی به کودکان ابراز نمی کنند؛ اقدام والدین چندان خلوت و قانون دان حلق. ب. آسان گرفتن زیاد ازاندازه

شاخصه های این اقدام عبارت اند از: والدین عشق و محبت یدکی بوسیله بچه ها دارند، اما چندان مقتدر نیستند؛ زمام امور به دست خردسال هاست. پ. رفتار مقتدرانه و معقول

شاخصه های این رفتار عبارت اند از: والدین، با اعتماد بوسیله لمحه خود، سعی بر مدیریت و کنترل رفتار بچه ها دارند؛ قوانین و قواعد متد شده از سوی والدین برای بچه ها ارزش است و از والدین حرف شنوی دارند؛ والدین مهربان و بامحبت هستند و به لباس حساب دان و معقول، دلیل انتظارات شان از بچه ها را بوسیله آنها توضیح می دهند؛ اگر نوزاد ها دیدگاه پایگاه را محترمانه مطرح کنند، گوشِ شنوای آنها خواهند بود.

صغیر های والدین دستهٔ سوم، درون مقایسه با دو دستهٔ دیگر، کودک هایی بااعتمادبه نفس تر، شایسته تر و با مسئولیت پذیری بیشتری خواهند بود. ۳. والدین نمی توانند نرخ های خودشان را در خانه حاکم کنند و شخصیت کودک ها بیشتر با تأثیر از فضا خارج شکل می گیرد

مهم ترین عامل تو شکل گیری شخصیت انسان، فرهنگ است. اگر بخواهیم کودکان مان مهربان، مؤدب و باشخصیت باشند، نمی توانیم به فرهنگ سازی جوامع امروزی اعتماد کنیم. شبکه های مجازی، دیدگاه های مادی گرایانه و تأکید بیش ازاندازه بر مسائل جنسی از جمله شاخصه های فعالیت های مثلا فرهنگی (!) دنیای امروز ماست. اگر از نوزاد ها بی خبر شویم، در معرض این پیام های منفی قرار می گیرند و الگوهای نامناسبی پیدا می کنند. همین الگوها نقشی بنیادین داخل شکل گیری ارزش ها و شخصیت آنها ورزش دارند. تو نتیجه، والدین بوسیله پس بنیاد می جریان و تو هدایت خردسال نقش فرعی نمایان می کنند.

واقعیت دنیا نسبت به ادوار گذشته بیش متفاوت شده است. بی خبر شدن از طفل ها می تواند متجاوز از آنچه خیال می کنیم، تو لباس گیری شخصیت شان معلول منفی داشته باشد. ما مسئولیتِ آوردن انسانی دیگر به این گیتی را پذیرفته ایم؛ پس باید بااطلاع و شنوایی به زنگ باشیم تا بچه ها بتوانند در آینده برای خودشان و جهان کارگر و تأثیرگذار باشند. راه های فرهنگ سازی مثبت داخل قوم

چطور می توانیم انسان هایی تأثیرگذار پرورش دهیم؟ برای این کار باید جدیت کنیم خودمان در فضای بناء ادب سازی مثبت انجام بدهیم. این فرهنگ سازی باید به گونه ای باشد که کودک دربرابر اثرات منفی فرهنگ سازی جوامع (که پیش زیرفون ذکر شد) محکم باشد و مافوق تأثیر آن پس رفت نکند. برای انجام مؤثر این کار باید مسائل زیر را درنظر بگیریم: الف. محکمی داخل ارزش ها و عملی کردن شان

دربارهٔ باورها، ارزش ها و اصولی که برای خود و خانواده مان تعیین می کنیم، باید مدلل قدم و استوار باشیم. درون عملی کردن آنها غم نباید تردیدی به خود راه بدهیم. مثلا اینکه دسترسی به شبکه های رمزی و نظایر آن، بخاطر صغیر ها حکم امتیازی را داشته باشد که گاهی اجازه اش را بوسیله آنها می دهیم. به این شکل نباشد که بچه استفاده از آنها را حق خودش بداند. این می تواند یکی از قانون های خانواده باشد. ضمنا بهتر است راجع به مسائلی نظیر پورنوگرافی و ضررهای آن با بچه ها صحبت کنیم و راهکارهایی برای دوری از اثرات بدِ این مسائل در اختیارشان استراحت بدهیم. ب. درک ویژگی های خانوادۀ ایدئال و فهماندنِ آن بوسیله بچه ها

می توانیم ذهنیتی از خانوادهٔ ایدئال واضح کنیم. پس ازآن از آن با استعمال از چند جملهٔ مشخص، هدف و مأموریتی را که این خانوادهٔ ایدئال تعاقب می کند بخاطر بچه ها مدح می کنیم. جمله هایی که وظایف «ما» یا همان اعضای خانواده را هویدا می نرم. این جملات می توانند مثال های نیکوکاری باشند: «ما هم در گویش و هم تو رفتارمان مهر و رفاقت را نشان می دهیم»؛ «ما اگر باعث آزردگی فکر کسی بشویم، از او عذرخواهی می کنیم و برای جبران مافات جدیت می کنیم». پ. رویه سر در قوم بخاطر مصرف از نمایشگرها

مصرف از نمایشگرهای مختلف (تلویزیون، تلفن همراه، تبلت، لپ تاپ و …) را درون ساختمان محدود کنیم. زمان و جا مشخصی برای مصرف از این نمایشگرها درنظر بگیریم. سپس از کودک ها بخواهیم بوسیله این قانونِ مصرف از نمایشگرها اعتبار بگذارند. اگر لازم شد، بخشی غصه سخت گیری کنیم. استفادهٔ بیش ازحد از این نمایشگرها فرایند صحبت و برقراری ارتباط رودرو را کمرنگ نمدار می بطی ء. در نتیجه، برای فرمانده کردن بها هایی که خودمان بخاطر خانواده درنظر اندوهناک ایم به مشکل خواهیم خورد. ت. صرف لمحه برای بچه ها

صرف طعام در کنار یکدیگر، کتابخوانی قبل از خواب، جشن های متولد و عادات های مختلفْ فعالیت های مهمی هستند که میان ما و نوزاد های مان ارتباطی مناسب و پرعضله به بود می آورند. نباید از اهمیت اینها غافل شویم.

با استعمال از این راه ها می توانیم به خشکی امدن تأثیر شاگرد از دنیای بیرون و مسائلی که به دنبال دارد غلبه کنیم. جمع بندی

والدین نقش مهمی تو پرورش کودکان بوسیله عهده داری دارند. اگر به دنبال آن هستیم که کودکان مان فردایی بهتر را نما بزنند و مردم هایی مفید و سخت کوش وهله بیایند، کمی باید به خودمان زحمت بدهیم. با سپردن مسئولیت های مختلف بوسیله بچه ها در ساختمان نخست کنید. آنها از همان ابتدا باید بدانند که کار، جدیت و شکنجه است که به عمر معنا می دهد و آسودگیِ مداوم همراه با سستی و رخوت خواهد حیات.

بچه ها داخل سن وسال پایین شاید متوجه مسائلی نباشند. در مسکن با راه قوانین و در مشت دریافت اختیار امور می توانیم به بچه ها کمک کنیم در مسیر درست لول کنند. گاهی کمی سخت گیری بد نیست، اما از مهر و محبت ورزیدن به بچه ها بی آرامی نباید بی خبر شویم.

این را غصه درنظر داشته باشید که شما بهتر از هر کسی می دانید چه چیزی برای قوم تان خوب است و چه چیزی بد. بها های خودتان را وضع کنید و اجازه ندهید فرهنگ سازی جوامع به عمر و شخصیت کودک ها شکل بدهد.

شما چه تجربه هایی دربارهٔ تربیت فرزندان و بایدها و نبایدهای آن دارید؟ از رفتار والدین تان در دوران کودکی شادمان بوده اید؟ موافق هستید که کمی سخت گیری در اقدام با کودکان، در آینده به نفع آنها خواهد بود؟ نظرات تان را با ما و خوانندگان این مطلب تو میان بگذارید. تو ادامه بخوانید: چرا نباید فرزندان مان را بیشتر از همسرمان دوست داشته باشیم؟

کلکسیون صوتی یادگیری و تربیت فرزندان هدایت کودک را باید بیست سال پیش از تولدش آغاز كرد

مشاهده محصول

شاید دوست داشته باشید:

چطور مهارت انتقاد کردن و انتقادپذیری خود را بهبود دهیم؟

آیا ما بوسیله اندازه کافی انتقادپذیر هستیم؟ آیا بوسیله سیاق درستی از دیگران انتقاد می کنیم؟ این دوروبر آموزشی به […]

چطور در خطبه مان از شهید مصرف کنیم؟

با یکروز گیری از شهید های مختصر، مبسوط و فرضی می قابلیت به مخاطب کمک کرد که محتوای سخنرانی را […]

ارائه نیازهای فناورانه و نوآورانه شهرداری تهران در حوزه آتش نشانی و خدمات ایمنی

ASGHبوسیلهOOOON گزارش روابط عمومی سازمان فاوای شهرداری تهران، رویداد InnoTehran توسط این دایره و با شریک شدن راه اندازی آتش […]